2. Για τον νέο ψευδή Μεσσιανισμό

Η Εκκλησία σαν μεσσιανική κοινότητα σε πορεία ελευθερίας (ό,τι προσφυώς ο Alain Badiou ονόμασε “νομαδική χαρισματικότητα” μιλώντας για το πολιτικό όραμα του Παύλου) εδώ και πολύ καιρό, πολύ νωρίς, μαρμάρωσε στην θεσμική φυλακή της νομιμότητας, μεταμορφώνοντας εαυτήν σε επιχρυσωμένο ξόανο. Η εικόνα του Λόγου πάγωσε σε είδωλο του Νόμου. Όμως το αίτημα της ελευθερίας δεν έπαψε να τίθεται διαρκώς στις συνειδήσεις των υπηκόων του Καίσαρα. Και το λογικό κενό έρχονται να το καλύψουν νέοι ενθαδικοί μεσσιανισμοί, πολιτικά ορθοί, συστημικά χρήσιμοι—οι νέοι, οικουμενικοί μεσσιανισμοί των αστών, που συγκεφαλαιώνονται στον γνωστικό μύθο της Οικολογίας.
Η πλάνη των αντισυστημικών, ελευθεριακών και λοιπών “εναλλακτικών” κινήσεων, βρίσκεται στο ότι έχουν αποδεχτεί σαν αφετηριακό κριτικό τους σημείο αυτόν ακριβώς τον ανθρωπιστικό-γνωστικό μύθο. Βέβαια το όραμα της ανάπτυξης δεν προσλαμβάνει σε αυτούς τις χυδαίες μορφές της σύγχρονης μονεταριστικής ζούγκλας· όμως η όποια ανάπτυξη δεν παύει να είναι πάντα επέκταση και κυριαρχία. Όπως δεν παύει ο μύθος των ατομικών δικαιωμάτων να δικαιώνει τελικά πάντα τον Νόμο και τη βία της κανονικότητα (ακόμη και όταν η κανονικότητα αυτή “προστατεύει” το πάλαι ποτέ “μη-κανονικό”).
Ο νέος μεταμοντέρνος οικουμενικός κοινοτισμός είναι ο κοινοτισμός των καταναλωτικών μονάδων. Το μόνο νέο είναι το προϊόν που καταναλώνεται, που είναι πλέον η αυθαίρετη φαντασία, η αυτοματοποιημένη επιθυμία. Ο παγανισμός των μικροαστών επαναστατών, των εραστών της φαντασιακής-ειρηνικής φυσικότητας, πολεμά την απαρχαιωμένη κυριαρχία του κρατισμού για να ενθρονίσει την απρόσωπη, ολοκληρωτικά γραφειοκρατική στην ουσία της, κυριαρχία της ειδωλοποιημένης Φύσης. (Μιας Φύσης τελικά αφύσικης.)
“Δεξιά” κι “Αριστερά” κερδοσκοπούν το fiat νόμισμα της ανάπτυξης. Αυτό, όμως, που δεν έχουν προσέξει αμφότεροι είναι ότι ο κήνσος (Μθ.22:17-21) έχει κι από τις δυό όψεις χαραγμένη τη μορφή του Καίσαρα.