Το Δίκιο του Εργάτη στην Αγ. Γραφή α΄ μέρος

Στην παρουσίαση και σύντομο σχολιασμό που ακολουθεί θα δώσουμε την δυνατότητα στους αναγνώστες συντρόφους να διαπιστώσουν ότι η Αγ. Γραφή δεν είναι απλός και μόνο ένα ποιητικό, ιστορικό, σοφιολογικό, προφητικό και εσχατολογικό βιβλίο, αλλά συγχρόνως μαζί με τις πολλές διαφορετικές αλλά υπαρξιακά και νοηματικά ενωμένες διαστάσεις του, αναφέρετε συστηματικά και σημαντικά με μοναδικό τρόπο σε θέματα κοινωνικής δομής και οργάνωσης.

Στα αποσπάσματα που θα ακολουθήσουν τις δημοσιεύσεις μας, θα αναφερθούμε στην σχέση εργοδότη και εργαζομένου. Θα φανερώσουμε ότι τα κείμενα της Αγ. Γραφής αναφέρονται με ξεκάθαρο τρόπο στο δίκιο του εργάτη. Στην εκμετάλλευση ή στην εν δυνάμει αδικία εις βάρος του, από τους εργοδότες και τα αφεντικά, από την ολιγαρχία του πλούτου.

Θα γίνει σαφές ότι τόσο τα ιερά κείμενα της Αγ. Γραφής όσο και οι μετέπειτα ερμηνευτές αυτών – Πατέρες- του εκκλησιαστικού γεγονότος, έγραψαν, μίλησαν και πήραν σαφείς θέσεις υπέρ των αδυνάτων, των εργατών, των κολασμένων της γής, που γίνονται βρώση στα απάνθρωπα, άρα, «δαιμονικά» σχέδια της πλουτοκρατίας κρατικής και ιδιωτικής, της δουλικής και μη δημιουργικής εργασίας της δουλειάς που γίνεται δουλεία.

Θέσεις που τεχνηέντως αποκρύφτηκαν και περιθωριοποιήθηκαν από τον αστικοχριστιανισμός αφού για γνωστούς λόγους εξουσίας και ελέγχου της θρησκευτικής μάζας και όχι μόνο, τόνιζε και συνεχίζει με ένα κατευθυνόμενο μονισμό την πνευματική και εσχατολογική διάσταση της εκκλησίας. Όμως η εκκλησία που ο Χριστός θέλησε δεν είναι μια άσαρκη μη-ανθρώπινη κοινότητα πνευματικοποιημένων οντοτήτων. Η σάρκωση του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού αποκαλύπτει ένα Θεό που ενδιαφέρεται με απόλυτο, μοναδικό και ερωτικό τρόπο για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη φύση στην ολότητα της. Αυτή η ολιστική αντίληψη για τον άνθρωπο θα φανεί από τα χωρία και τα αποσπάσματα που θα παραθέσουμε παρακάτω.

«Δεν θα αδικήσης τον πλησίον σου, δεν θα αρπάσης ό,τι του ανήκει. Το ημερομίσθιον του εργάτου σου δεν θα μείνει μαζί σου έως το πρωϊ. Θα πληρώσεις αυτόν το ίδιο βράδυ.» (Λευιτικόν ΙΘ΄ 13)

«Δεν θα ελαττώσης ούτε θα κατακρατήσης το ημερομίσθιον πτωχού και ενδεούς τόσον εκ των αδελφών σου Ισραηλιτών, όσον και από τους ξένους που ευρίσκονται εις τας πόλεις σας. Θα πληρώσης αυτόν την ιδίαν ημέραν. Δεν θα δύση ο ήλιος, χωρίς αυτός να έχη λάβει το ημερομίσθιόν του, διότι είναι πτωχός και εις αυτό στηρίζει την ελπίδα του. Εάν δεν τον πληρώσης εγκαίρως, θα φωνάξη κατά σού με αγανάκτησιν προς τον Κύριον και θα καταλογισθή εις σέ αμαρτία……» (Δευτερονόμιον ΚΔ΄ 14-15)

«Θα οδηγήσω υμάς εις δίκην και κρίσιν και εγώ θα είμαι ταχύς μάρτυς κατηγορίας εναντίον …………………………………………………..εκείνων που αποστερούν την αμοιβήν του ημερομισθίου εργάτου, εναντίον αυτών που καταδυναστεύουν την χήραν και γρονθοκοπούν τους ορφανούς, όπως και εναντίον εκείνων, που διαστρέφουν την δικαίαν κρίσιν των ξένων και εκείνων οι οποίοι δεν με φοβούνται*, λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ.» (Μαλαχίας Γ΄ 5)

*Να σημειώσουμε ότι σε όλη την Βιβλική γραμματεία υπάρχουν κάποιες έννοιες, όροι, λέξεις και φράσεις οι οποίες έχουν τελείως διαφορετικό περιεχόμενο και υπαρξιακό νόημα από αυτό που έχουμε συνηθίσει να τους αποδίδει ο αστικοχριστιανισμός και η θεσμική εκκλησία Α.Ε.
Έτσι όπου διαβάζουμε την λέξη φόβος Θεού δεν έχει την έννοια της ψυχολογικής και κοινωνικής καταστολής, αλλά του εσωτερικό δέους, της σχέσης του ανθρώπου με τον εσωτερικό κώδικα αξιών και αρχών, το συμβόλαιο με το εσώτερο ευατό του και τον Θεό.

*Επίσης στην λέξη αμαρτία δεν υπάρχει καμία μορφή και αντίληψη νομικής και ηθικής παράβασης κάτι σαν παραβίαση του αστικού και ποινικού κώδικα. Αυτή είναι μια ερμηνεία που για ευνότητους λόγους διαμορφώθηκε απο την θεσμική εκκλησία και τους μεταφυσικούς ιεροξεταστές της, για να υποδουλώσουν τα θρησκευτικά αισθήματα και την ελευθερία της πίστης του λαού. Ετσι ώστε να τον ελέγχουν και να τον χειραγωγούν μέσα απο τις ενοχές, τις απειλές, και την κληρικαλιστική χορηγία αφέσεως. Είναι ένα θέμα που σίγουρα θα μας αποσχολήσει στον μέλλον μέσα απο τις σελίδες μας.

Αντιθέτως η έννοια της αμαρτίας στα βιβλικά κείμενα καθώς και στα μετέπειτα της υγιούς εκκλησιαστικής γραμματείας, ερμηνεύεται ως την υπαρξιακή αστοχία του προσώπου να ολοκληρωθεί μέσα στην ελευθερία και την χάρι. Δηλαδή να γίνει μια ακέραια προσωπικότητα που θα ζει επειδή αγαπά και για να αγαπά. Οι "εντολές" Του Θεού δεν ειναι τίποτε άλλο παρά δείχτες ελευθερίας και ολοκλήρωσης η αποτυχία να ζει κανείς ελεύθερος ως άτομο και κοινωνική παρουσία είναι πτώση και έκπτωση απο το θέλημα Του Θεού, απο την κοινωνία που τα ¨έσχατα" ως ρεαλιστική κοινωνία ουτοπίας επαγγέλονται.

@Χαϊνης

Ο άνθρωπος της Εξουσίας είναι επικίνδυνος

Η αλλαζονεία είναι νομίζω πέρα απο εμφανής.........

«Πας ο υψών εαυτόν θέλει ταπεινωθεί· και ο ταπεινών εαυτόν θέλει υψωθεί…» (ΛΟΥΚ ιη.13)

Ο άνθρωπος της εξουσίας είναι τραγικά αστείος. Μιλώντας ενάντια στην βία παράγει βία. Εκπέμπει βία, την προκαλεί την αναζητά, την δημιουργεί.
Το πρόσωπο, οι κινήσεις και τα λόγια του είναι γεμάτα από βία, μίσος και εκδικητικότητα. Οι λέξεις του είναι γυμνές. Όσο λογικά και νομιμόφρονά και εάν ακούγονται τα επιχειρήματα του, το μήνυμα που δίνει το σώμα του, η ψυχή του, είναι μίσος, βία, εκδίκηση, επιθετικότητα.

Ο άνθρωπος της εξουσίας είναι τραγικά επικίνδυνος. Στο όνομα του «βασιλείου» του θα σκοτώσει «χιλιάδες βρέφη». Χιλιάδες αθώοι θα πέσουν νεκροί για να σωθεί το βασίλειο, η καθέδρα, η εξουσιαστική τιμή, η τάξη της άνομης συμφωνίας του με τους υπηκόους του, η συμφωνία του απόλυτου ηθικού συμβιβασμού με υπογραφές της καναπέδια ησυχίας.

Αυτοί που διψάνε για εξουσία είναι ψυχικά ασθενείς άνθρωποι. Πάσχουν από σύμπλεγμα κατωτερότητας: έχουν μια βαθιά πληγή μέσα τους. Θέλουν ν' αποκτήσουν εξουσία για να πείσουν τον εαυτό τους πως είναι κάτι και να πείσουν και τους γύρω ότι δεν πρέπει να τους βλέπουν σαν απλούς ανθρώπους, ενώ σαν εξαίρετους ανθρώπους.

Μακάρι, εύχομαι αυτή η αλαζονεία της εξουσίας να μην μας δώσει άλλο αίμα. Αλλά χωρίς να είμαι προφήτης νομίζω ότι με τέτοιες συμπεριφορές σπέρνουμε ανέμους και σύντομα θα θερίσουμε θύελλες. Η βία της εξουσίας φέρνει βία…. «μάχαιρα έδωκες, μάχαιρα θα λάβεις» (Ματθ. 26.52) ...

@xainis

σταυρωσον, σταυρωσον αυτους

δεν μισεί η εξουσία του σκότους άλλο όσο την νεότητα
δεν φθονεί άλλο όσο την καθαρότητα των ματιών των παιδιών μας
δεν φοβάται άλλο όσο την καθαρή καρδιά τους

Remember, remember the 6th of December, the day of the glorious revolt...

"Κάθε τί που είναι ανησυχητικό για το μέλλον και κάθε τί που τρόμαζε τα πουλιά που είχαν χάσει το δρόμο τους, στ' αλήθεια είναι πιό γνώριμο και πιό καθησυχαστικό από την 'πραγματικότητά' σας. Γιατί έτσι μιλάτε, 'είμαστε απόλυτα δεμένοι με το πραγματικό, χωρίς πίστη ούτε προλήψεις', έτσι φουσκώνετε το στήθος σας, χωρίς καν να έχετε στήθος. Ναι, πώς θα μπορούσατε να έχετε πίστη έτσι πολύχρωμοι καθώς είσαστε, εσείς που είσαστε σκέτες ζωγραφιές όλων όσων κάποτε είχαν γίνει πιστευτά... Πλάσματα εφήμερα, έτσι σας ονομάζω εσάς τους ανθρώπους της πραγματικότητας... Είσαστε άνθρωποι στείροι... Είσαστε μισάνοιχτες πόρτες που μπροστά τους περιμένουν νεκροθάφτες. Και αυτή είναι η δική σας πραγματικότητα..."

Τάδε Έφη Ζαρατούστρα,

"Για τη Χώρα της Πνευματικής Καλλιέργειας"

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν μια ξεκάθαρη ρήξη με την "πραγματικότητα".

Την παραγματικότητα που επιβάλλει ο καπιταλισμός με την εκμετάλλευση και τον καταναλωτισμό - η απάντηση ήταν η λεηλάτηση και η καταστροφή των ναών του εμπορεύματος και του χρήματος.

Την πραγματικότητα που επιβάλλει η καταστολή από μέρους της δημοκρατίας και του μεταμοντέρνου δόγματος για ασφάλεια και πολιτικοκοινωνική υπακοή - η απάντηση ήταν οι άγριες συγκρούσεις με τα μαντρόσκυλα της εξουσίας και τις παρακρατικές τους παραφυάδες, η μεταξίωση του φόβου και της μιζέριας σε μια δημιουργική οργή, σε μια αρνητική κατάφαση.

Την πραγματικότητα που επιβάλλει ο εξευτελισμός των ανθρωπίνων σχέσεων, ο αριβισμός, η "καριέρα" - η απάντηση ήταν τα δεκάδες αυτοοργανωμένα εγχειρήματα: καταλήψεις, επανοικειοποίηση ανοιχτών χώρων, αποτσιμεντοποίηση και δημιουργία πράσινων οάσεων στην έρημο των δαιδαλώδων μητροπόλεων. Η απάντησή μας ήταν η συνάντηση στο δρόμο, συντροφικά, αλληλέγγυα, χωρίς πολλά λόγια, με μια αγκαλιά που πέρα από πέτρες χωρούσε και τον/την διπλανό/ή μας.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν ο μπενγιαμινικός εκτροχιασμός του τραίνου της "προόδου", η "κατάσταση έκτακτης ανάγκης" από την πλευρά των καταπιεσμένων.

Η νιτσεϊκή θραύση των πλακών με τους νόμους του κράτους, της κοινωνίας, της ηθικής.

Η μπακουνική καταστροφή που μέσα της κρύβει τη χαρά της δημιουργίας.

Η ανάσταση που διέρρηξε τα δεσμά του κοινωνικού θανάτου...

Η 6η Δεκεμβρίου 2008 θα αποτελεί πάντοτε σταθμό στη διαδρομή της μνήμης ενάντια στη λήθη. Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται...

Ο Νέος Ολοκληρωτισμός

Ο όρος “Σωτήρ” είναι πολιτικός όρος που εμφανίζεται στην Ύστερη Αρχαιότητα (Ελληνιστικά Βασίλεια & Αυτοκρατορική Ρώμη) και δηλώνει την αναγνωρισμένη αγωνία των κοινωνιών για πολιτική τάξη, για σωτηρία από την διαρκώς παρούσα απειλή της κατάρευσης και του χάους. Οι πολιτικοί κυριάρχες της εποχής καλλιεργούσαν επιμελώς αυτούς τους φόβους ώστε να χτίσουν και να συντηρήσουν απολυταρχικά προσωποπαγή καθεστώτα. Οι δικτάτορες αυτοί βάφτισαν εαυτούς “Σωτήρες” και αυτό όχι μόνον χάριν ματαιοδοξίας. Το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές: όποιος αμφισβητεί την σωτηριώδη τυραννία δεν είναι μόνον εχθρός του κυριάρχη αλλά “εχθρός του λαού”, αφού απειλεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, να ακυρώσει την σωτηρία που ο κυριάρχης προσφέρει και να αφήσει την κοινωνία έρμαιο της αταξίας.
Όταν λοιπόν ο Χριστός αναλαμβάνει αυτόν τον τίτλο, τον αναλαμβάνει με πλήρη επίγνωση των πολιτικών διαστάσεών του στο συγκεκριμένο πολιτικό συμβολικό σύμπαν της εποχής του.

“κι ο Ιησούς τους κάλεσε και τους είπε:
Γνωρίζετε καλά πως οι άρχοντες των λαών τους κατακυριεύουν
και πως οι ισχυροί τους κατεξουσιάζουν.
Αλλά δεν θα είναι έτσι και μεταξύ σας,
και αν θέλει κανείς σας να είναι σημαντικός,
οφείλει να είναι διάκονος,
και όποιος θέλει να είναι πρώτος,
να είναι υπηρέτης
όπως και ο Υιός του Ανθρώπου...” [Μθ.20:25-8]

Την πρακτική αυτή των δικτατόρων της Ύστερης Αρχαιότητας, χωρίς βέβαια την ίδια σωτηριολογική ονοματολογία, την επανέλαβαν οι σύγχρονοι των φασιστικών και ολοκληρωτικών κινημάτων. Η αντίστοιχη σημερινή πολιτική ορολογία, όπως είναι γνωστό, είναι “κατάσταση εκτάκτου ανάγκης”. Είναι εκείνη η συγκυρία που επιτρέπει στον κυριάρχη να καταργήσει κάθε πολιτικό φραγμό και να συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία, νομοθετική και εκτελεστική, ώστε να καταστήσει εαυτόν προσωποποίηση της κοινωνίας (του έθνους, της ανθρωπότητας, ή ότι άλλο αυτός κρίνει πολιτικά αντιπροσωπευτικό) και έτσι να ταυτίσει τον Νόμο με το θέλημα του. Για όλο αυτό χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα: τον “Εχθρό”. Ο Εχθρός είναι η αναγκαία συνθήκη που θα του επιτρέψει την μετάβαση όλων των εξουσιών στα χέρια του, και όταν αυτός δεν υπάρχει, όπως συνήθως γίνεται, πρέπει να τον εφεύρει. Για να είναι όμως και ικανή αυτή η συνθήκη θα πρέπει ο Εχθρός να αναγνωρίζεται σαν τέτοιος και από το πολιτικό σώμα της κοινωνίας. Αυτό είναι κάτι που θέλει δουλειά. Και αυτήν την δουλειά μπορεί να την φέρει εις πέρας μόνο ένας θεσμικός καθοδηγητής με ευρεία αποδοχή στην κοινωνία που ο μέλλων “Σωτήρ” απευθείνεται. Ένας τέτοιος διαμορφωτής συνειδήσεων είναι πάντα ένας θεσμικός μεταφυσικός ερμηνευτής του συλλογικού φαντασιακού. Στην περίπτωση μας, την σημερινή μεταμοντέρνα, μετα-ανθρωπιστική, γραφειοκρατική κατάσταση, όπου η μεταφυσική ερμηνεία είναι απολύτως ενθαδική (“natural supernaturalism”), ο νέος “μάγος της φυλής” ονομάζεται Επιστήμη, και τα δόγματα του, με τα οποία διαμορφώνει τις συνειδήσεις, λέγονται Οικολογία και Βιοεπιστήμες.

Ο Εχθρός λοιπόν είναι προ των πυλών: Κλιματική αλλάγή, Πανδημίες, και ό,τι άλλο προκύψει. Ο Σωτήρας όμως που είναι; Γιατί κρύβεται; Τα πλήθη τον αναμένουν ζαρωμένα μπροστά στα φωτεινά κουτιά τους.

ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ ΕΜΕΤΟ!

Μια μεγαλειώδης πορεία, να θυμίζει ότι το Πολυτεχνείο δεν ήταν ούτε είναι γιορτή, δεν είναι μνημόσυνο, δεν είναι φιέστα της αστικής δημοκρατίας, δεν είναι νταβατζιλίκι του Κ.Κ.Ε., δεν είναι οι γεμάτοι μπάτσους και ασφαλίτες δρόμοι, δεν είναι πρόγονος της σοσιαλφασιστικής κυβέρνησης του "αντιεξουσιαστή" γιωργάκη και του υπουργού του, χρυσοαυγουλίδη.

Μια μεγαλειώδης πορεία με παλμό, συνθήματα, όρθια κεφάλια, συγκρούσεις, θέληση για ελευθερία και καθαρό αέρα μέσα στη βρώμα των δακρυγόνων τους και τη σαπίλα των ψυχών τους.

Πλειάδα συντρόφων/ισσών εγκλωβίστηκε χθες στις γραμμές των ταγμάτων εφόδων της δημοκρατίας και των γερμανοτσολιάδων τους. Πλήθος κόσμου χτυπήθηκε ανελέητα, ξεφτιλίστηκε, προσάχθηκε, αποτέλεσε τον αποδέκτη του κομπλεξισμού κάθε ένστολου καθάρματος και της τρομοκρατικής πολιτικής των γραβατωμένων, σοσιαλιστικών αφεντικών του.

Ο αγώνας συνεχίζεται, όπως μετά από κάθε μάχη, κάθε σύγκρουση. Όσο για εσάς γουρούνια... χακί, μπλέ, ασφαλίτικα, με δίκυκλα και κράνη, σοσιαλιστικά, σοσιαλδημοκρατικά, με γραβάτες και χαρτοφύλακες...

ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ ΕΜΕΤΟ....ΝΑ ΕΥΧΕΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΜΕΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΠΝΙΞΕΙ...

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ!

Τα έθνη... φαντασιακές κατασκευές που ξεπήδησαν με την εμφάνιση των αστικών στρωμάτων στην ιστορία...

Τα σύνορα... χαρακιές στο κορμί ενός πλανήτη που χωρίζουν "εμάς" από τους "άλλους", τους "καλούς" από τους ¨κακούς", τους "άσπρους" από τους "μαύρους", τους "φίλους" από τους "εχθρούς"...

Οι παρελάσεις... φασιστικά κατάλοιπα μιας λογικής που προωθεί και επιβάλλει την πειθαρχία της αγέλης, την υπακοή, την ισοπέδωση της προσωπικότητας, τον αφανισμό της ιδιαιτερότητας, τον εξοβελισμό του προσώπου...

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ!

Περί του «Είναι» και του Κράτους*

Το κράτος είναι κάτι ανύπαρκτο καθεαυτό. Κάτι που δεν διαθέτει υλική υπόσταση. Αυτό που εκλαμβάνουμε είναι η αφαίρεση «Κράτος», η ιδέα, η έννοια. Το Κράτος υπάρχει δια μέσου αυτών που το στελεχώνουν. Κυβερνήτες, δήμαρχοι, πρόεδροι, βασιλείς, αυτοκράτορες, αστυνομικοί, ψηφοφόροι... Άνθρωποι σαν όλους τους άλλους, αλλά πώς διαχειρίζονται την «ανθρωπινότητά» τους με το να αποτελούν όργανα του Κράτους; Ένας αστυνομικός παύει να είναι καταπιεστής όταν απεκδύεται της στολής του; Και πόσοι «πολίτες - μπάτσοι» χωρίς στολή βρίσκονται εκεί έξω;

Το να «ενδυθείς» το Κράτος απαιτεί μια σειρά προϋποθέσεων. Η υποκρισία είναι μια από αυτές. Αρκεί να δει κανείς τις προεκλογικές ομιλίες και τους εκλεγμένους υποψηφίους. Δεν αναφέρομαι στις γνωστές «υποσχέσεις» αλλά στον προεκλογικό λόγο γενικά, στις προτάσεις και στη δηκτική κριτική της συμπεριφοράς των αντιπάλων που γίνονται τελικά αντικείμενο μίμησης, και σε τόσα άλλα που παρατηρούνται σε μια τέτοια περίοδο.

Ο στόχος εδώ είναι να καταδείξω αυτή την (υποκριτική) πλευρά της κρατικής μηχανής και να τη συνδέσω με ένα περιστατικό από την καταδίκη του Χριστού, όπου το Ρωμαϊκό Κράτος δείχνει τις καλές του προθέσεις.

Σύμφωνα με τον Jacques Ellul, το μεγαλύτερο όπλο της Ρώμης ήταν ο νόμος. «Δίδαξα τον Ρωμαϊκό νόμο για είκοσι χρόνια και εντόπισα όλες τις αποχρώσεις και όλες τις τεχνικές των δικηγόρων που μοναδικός τους σκοπός ήταν να εκφέρουν το σωστό. Όριζαν τον νόμο ως την τέχνη του καλού και του δικαίου και μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως σε εκατοντάδες περιπτώσεις οι αποφάσεις που πάρθηκαν απέδιδαν δικαιοσύνη» [Ellul Jacques, Αnarchy and Christianity]

Έπειτα από τη δίκη του Χριστού, την προσπάθεια του Πιλάτου να απελευθερώσει Αυτόν αντί του Βαραββά και την άρνηση του όχλου, βλέπουμε στο κατά Ματθαίον 27, 24 ότι ο Ρωμαίος κυβερνήτης προβαίνει στο περίφημο «νίπτω τας χείρας μου», προφέροντας τα εξής: «Εγώ είμαι αθώος για το αίμα αυτού του δικαίου. Το κρίμα πάνω σας». Δώστε προσοχή στην πρώτη πρόταση, «αίμα αυτού του δικαίου». Ο Πιλάτος αναγνώριζε το Χριστό ως αθώο αποκαλώντας τον δίκαιο ενώπιον του όχλου. Από αυτό το σημείο και ύστερα ποιά θα έπρεπε να είναι η συμμετοχή του Ρωμαϊκού Κράτους στην υπόλοιπη διαδικασία;

Ο Ellul μας υπενθυμίζει πως ο Πιλάτος λογοδοτούσε απευθείας στον Καίσαρα. Με δυο λόγια, κατείχε την υψηλότερη πολιτική εξουσία στην περιοχή, από την οποία εξαρτιόταν η εύρυθμη λειτουργία της τοπικής κρατικής μηχανής. Γι’ αυτό το λόγο, για να αποδείξει δηλαδή την απόδοση της δικαιοσύνης γα την οποία τόσο πολύ θαυμάζεται το Ρωμαϊκό Κράτος ως τα σήμερα, θα έπρεπε έπειτα από το νίψιμο των χεριών του και το χαρακτηρισμό του Χριστού ως δικαίου, να αποσυρθεί και να ασχοληθεί με τα λοιπά κρατικά ζητήματα. Αλλά όπως θα δούμε δεν ήταν αυτό που συνέβη.

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο διαχωρισμός «ανθρώπου» και «εκπροσώπου του Κράτους»; Το ερώτημα αυτό τέθηκε στις προηγούμενες παραγράφους και εγείρει ερωτήματα για την πρακτική του Πιλάτου. Με το που ο όχλος αποδέχθηκε όλη την ευθύνη και το κρίμα στο στίχο 25, έχουμε τους στίχους 26 ως και 31 που αποδεικνύουν πως το Κράτος (ή ο Πιλάτος;) δεν αποχώρησαν ως όφειλαν. «Τότε οι στρατιώτες του Πιλάτου πήραν τον Ιησού στο διοικητήριο και μάζεψαν γύρω του όλη τη φρουρά. Του έβγαλαν τα ρούχα και τον έντυσαν με μια κόκκινη χλαίνη. Έπλεξαν ένα στεφάνι από αγκάθια και του το φόρεσαν στο κεφάλι σαν στέμμα, και στο δεξί του χέρι τού έβαλαν ένα καλάμι. Ύστερα γονάτισαν μπροστά του και του έλεγαν περιπαιχτικά: ‘ Ζήτω ο βασιλιάς των Ιουδαίων!’ Έπειτα τον έφτυσαν, του πήραν το καλάμι και μ’ αυτό τον χτυπούσαν στο κεφάλι. Αφού τον περιπαίξανε, του έβγαλαν τη χλαίνη, τον έντυσαν με τα ρούχα του και τον πήγαν να τον σταυρώσουν».

Έτσι λοιπόν! Αμέσως μετά την απόφασή του ο Πιλάτος μαστίγωσε το Χριστό και οι Ρωμαίοι στρατιώτες τον οδήγησαν στη σταύρωση, αφού τον χτύπησαν και τον ταπείνωσαν. Είναι κατανοητή (αν και ανάξια επεξήγησης) η στάση του Ρωμαίου κυβερνήτη να «νίψει τας χείρας του». Ο Πιλάτος δεν επιθυμούσε να αναμειχθεί σε κάτι με το οποίο διαφωνούσε, παραχωρώντας αυτή την ανάμειξη στο Κράτος το οποίο και εκπροσωπούσε. Πόσο μεγάλος είναι ο διχασμός; Μέχρι ποιού σημείου δύναται η «δικαιολόγηση» πρακτικών εν ονόματι του εργασιακού καθήκοντος;

Filipe Ferrari

*Μεταφρασμένο, από τα αγγλικά, κείμενο του αναρχοχριστιανού συντρόφου Filipe Ferrari από τη Βραζιλία (http://peplozine.blogspot.com/2009/10/do-ser-e-do-estado.html)

"Περιποιήσεις" στα τμήματα & "Τυχαίες" Εκπυρσοκροτήσεις... Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

"Τα ξημερώματα της 26 Σεπτέμβρη 15 αστυνομικοί εισβάλλουν στο σπίτι πακιστανών εργατών στη Νίκαια. Ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ξυλοκοπείται μαζί με συγγενείς και συγκατοίκους του. Τα όργανα της "προστασίας" του πολίτη τον μεταφέρουν στο Α.Τ. Νίκαιας σαν ύποπτο για ξυλοδαρμό ανηλίκου και εκεί συνεχίζεται ο άγριος ξυλοδαρμός του. Τον δένουν χειροπόδαρα και τον χτυπούν με γκλομπς. Του κάνουν ηλεκτροσόκ με καλώδια στα χέρια και στα γόνατα.
Ο μηνυτής δεν τον αναγνωρίζει, αποσύρει τη μήνυση και οι μπάτσοι τον αφήνουν ελεύθερο, αφού βάζουν τον αδερφό του να υπογράψει ότι τον παρέλαβε χωρίς ούτε έναν μώλωπα, προσπαθώντας έτσι να καλύψουν το δολοφονικό τους έργο. Στις 9 Οκτώβρη, ο Μοχάμεντ Καμράν πεθαίνει εξαιτίας της αστυνομικής "περιποίησης" που είχε δεχτεί λίγες μέρες πριν."

Athens Indymedia, 10/10/20009

Το Σάββατο, 17/10/2009, 400 περίπου άνθρωποι αποφάσισαν να δράσουν δυναμικά απέναντι σε έναν ακόμα "τυχαίο" θάνατο από τις "περιποιήσεις" αυτών που με πλήρη συνείδηση έχουν επιλέξει την απέκδυση οτιδήποτε ανθρώπινου, μεταβάλλοντας τους εαυτούς τους σε κτήνη που όχι μόνο φυλάνε τα αφεντικά τους αλλά αναλαμβάνουν και τη διενέργεια των εκκαθαρίσεων που επιβάλλει η δημοκρατία τους. Η πορεία ενάντια σε μια ακόμα κρατική θηριωδία κινήθηκε προς το ΑΤ Νίκαιας, μέσα από δρόμους και γειτονιές, με τους κατοίκους να αποδοκιμάζουν τα μισθοφορικά σκυλιά που την επιτηρούσαν.

Φτάνοντας στο ΑΤ, πολλοί σύντροφοι - ισσες έπραξαν το αυτονόητο πετώντας πέτρες και μπογιές προς το "στρατόπεδο συγκέντρωσης & βασανιστηρίων" με τους μπάτσους να ανταπαντούν κάνοντας χρήση δακρυγόνων και προσπαθώντας να διεμβολήσουν την πορεία. Αν και αυτή τη φορά δεν επαναλήφθηκαν λάθη τακτικής του παρελθόντος, και η περιφρούρηση της πορείας στάθηκε στο ύψος της απωθώντας τα ανθρωποειδή, δυστυχώς κάποιοι/ες σύντροφοι/ισσες αποκόπηκαν από τον κύριο όγκο των διαδηλωτών και συνελήφθησαν, μαζί με κάποιους/κάποιες που έπεσαν σε μπλόκα των ένστολων καθαρμάτων μετά το πέρας της πορείας.

Από τους 8 συλληφθέντες, οι 5 διώκονται με κακουργήματα με βάση τον νέο νόμο περί κουκούλας (αυτόν που το σοσιαλιστικό μΠΑτΣΟΚ θεωρούσε αντιδημοκρατικό και άστοχο) ενώ για τους υπόλοιπους 3 οι κατηγορίες είναι σε βαθμό πλημμελήματος.
Την Κυριακή αφέθηκε ελεύθερος ο ένας που απολογήθηκε, με τους υπόλοιπους 7 να παραμένουν κρατούμενοι για να περάσουν από τον ανακριτή σήμερα.

Η ανυποταγή ελεύθερων ανθρώπων στη νάρκωση, το φόβο, την αποχαύνωση, την αποξένωση και την καταστολή που πρεσβεύουν τα μεταμοντέρνα κράτη και δημοκρατίες είναι για εμάς στάση ζωής και δημιουργική πρακτική. Ακόμα περισσότερο, η αλληλεγγύη μας στους/στις αιχμαλώτους της δημοκρατίας. Ο αγώνας συνεχίζεται...

Αναρχοχριστιανικό Αρχείο

Απευθύνουμε έκκληση σε όλους/ες τους συντρόφους/ισσες για έμπρακτη συνδρομή στην προσπάθειά μας να δημιουργηθεί για πρώτη φορά ένα αρχείο καταγραφής της αναρχοχριστιανικής δράσης στον ελλαδικό χώρο.

Στοχεύουμε στη συγκέντρωση έντυπου και ηλεκτρονικού υλικού (περιοδικά, μπροσούρες, εφημερίδες, ηλεκτρονικά αρχεία κ.ά.) ολικού ή και μερικού αναρχικού - χριστιανικού χαρακτήρα ώστε κατόπιν επεξεργασίας και αρχειοθέτησης να συγκροτηθεί μια βάση δεδομένων όπου κάθε ένας/μία από εμάς θα έχει ελεύθερη πρόσβαση και δικαίωμα αναπαραγωγής της.

Επικοινωνία στο e - mail akeldama09@gmail.com

Ακελδάμα - Ομάδα Χριστιανών Αναρχικών

«Ο Θεός πέθανε!», Δόξα τω Θεώ! *

Πριν από πολύ καιρό, κάποιοι αναφώνησαν: «Ο Θεός πέθανε!». Ανάμεσα σε αυτούς που χρησιμοποίησαν αυτή τη φράση (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) ανήκουν κάποια από τα σημαντικότερα ονόματα της φιλοσοφίας και των ανθρωπιστικών επιστημών.

Η δήλωση αυτή ήρθε μαζί με τις νέες ιδέες ενός κόσμου που ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια και τον νου των ανθρώπων. Ήταν ο Διαφωτισμός, ο Αιώνας των Φώτων! Η σκοτεινή εποχή που φίμωσε την επιστημονική γνώση αποτελούσε πλέον παρελθόν. Ο Μεσαίωνας, ο «σκοτεινός αιώνας», τελικά υποσκελίστηκε και ξεπεράστηκε.

Μια από τις κύριες οργανώσεις που κυριάρχησαν στο Μεσαίωνα, η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία, αποτέλεσε τώρα στόχο των ανθρώπων του πνεύματος. Με επαρκή επιχειρήματα επιτέθηκαν κατά των δογμάτων της εκκλησίας του Πάπα, των προσταγών του, των ιδεών και των διδασκαλιών του. Επιπλέον, άσκησαν σφοδρή κριτική στην ιεραρχική δομή της εκκλησίας και στο παπικό αλάθητο. Υπό ένα πρίσμα βιβλικό , είχαν δίκιο!

Ωστόσο, όλοι αυτοί που αναφώνησαν «ο Θεός πέθανε» δεν υπέπεσαν σε σφάλμα, απλά άργησαν. Ο «θεός» που αρνήθηκαν ήταν ήδη νεκρός, εδώ και καιρό, ένας ιδρυματικός θεός, δημιούργημα μιας διεφθαρμένης εκκλησίας, ποδηγέτης της ανθρώπινης ελευθερίας, ένας θεός που ήταν πάντα νεκρός. Ο υιός του, με απαλά και εξευρωπαϊσμένα χαρακτηριστικά, μπλε μάτια και όμορφο δέρμα, δεν θύμιζε σε τίποτα αραβοεβραίο ξυλουργό.

Ο ζων και σωτήρας Θεός ήταν παρών στις ζωές των καταδιωκόμενων, των φλεγόμενων στην πυρά της «Ιεράς» Εξέτασης, των πορνών, εκείνων που κατέφασκαν σε έναν αληθινό και ζωντανό δρόμο. Αυτή είναι η φιγούρα του Ιησού των Ευαγγελίων, του συμπορευόμενου με τους άπορους και τους παρίες μιας υποκριτικής και σκληρής κοινωνίας. Ενός Θεού που σίγουρα απουσίαζε από την πώληση των συγχωροχαρτιών, από τις ψυχρές και μηχανικές τελετουργίες, γραμμένες σε μια γλώσσα που οι μάζες αγνοούσαν, από τις σφαγές και τους πολέμους που έγιναν στο όνομά του. Όπως και σήμερα, που δεν συμπορεύεται με εκείνους που θησαυρίζουν εν ονόματι της λύτρωσης, ούτε με αυτούς που εξαπατούν μέσω των μίντια και των εκλογικών διαδικασιών, μέσα στις σχολικές αίθουσες και μπροστά από την αγία τράπεζα.

Filipe Ferrari

*Μεταφρασμένο, από τα αγγλικά, κείμενο του αναρχοχριστιανού συντρόφου Filipe Ferrari από τη Βραζιλία (http://peplozine.blogspot.com/2009/10/deus-esta-morto-gracas-deus.html).
Χαιρετίζουμε τη φλόγα που σιγοκαίει από τους συντρόφους μας στη Λατινική Αμερική για αναρχική - χριστιανική δράση.